ชื่อเอ็นทรี่น่ากลัว แต่รับรองว่าไม่เอ็นซีเท่าเอ็นทรี่ที่แล้ว 

อัพสลับกัน อาจงงกันหน่อยว่าบล็อกนี้มันจะเอาไงแน่เดี๋ยวรีบอร์นเดี๋ยวโค้ด แหะๆ ตอนนี้เหมือนเอียงไปเอียงมา อนิเมรีบอร์นมาวันเสาร์ วันอาทิตย์ดูโค้ดฯ ไม่เป็นอันทำอะไร โอตาคุที่ดี

ยังฟังดราม่าโค้ดฯ วนไปวนมาเหมือนเดิมค่ะ เพราะมันฟังง่ายมั้ง ฟังไปทำงานไปได้ด้วย

ดราม่าล่าสุดของ R2 ตอนที่ชาร์ลีจิ้นลู่จังกับสึซาคุหัวร่อต่อกระซิกว่ายน้ำนี่แบบว่า อ๊างง ไม่ไหวแล้ว
ทำให้พลอยนึกถึงชุดว่ายน้ำของทั้งคู่ในพิคเจอร์ดราม่า ลิงดำของลู่จัง ก๊ากกกก เคยแอบคิดว่าเรียบไปไหม ตอนนี้ชักเปลี่ยนใจ

บวกกับช่วงนี้เพิ่งเก็ตโดจินของโค่ซาม่ะ (พราวด์ลี่นำเสนอและล่อลวงโดยที่เพนน์คุไร ขอบคุณจริงๆ เลยนะคะพี่ เลิฟยู้)
นั่งอ่านได้ทั้งวันเลยเพราะเล่มมันหนาราวสารานุกรม เพียงแต่มันเป็นสารานุกรมสึซาคุลูลู่เท่านั้นเอง
เซอร์เคิลนี้นอกจากรูปจะเหมือนสุดๆ ยังกะออฟฟิเชียลเพิ่มเซอร์วิสขึ้นอีกระดับ   เนื้อเรื่องโดยเฉพาะตรงโหมดเครียดยังลึกซึ้งกินใจ แบบโอ้วคิดได้ไง อันที่รั่วก็ขำก๊าก ลู่จังนี่ "ไม่เป็น" เลยจริงๆ นะคะนี่

แต่ไม่ว่าฉากไหนเราก็จะสังเกตเห็นอย่างนึงที่ชวนขำ แม้ฉากอาจซึ้ง ก็คือลิงดำของลูลู่นั่นเอง
แบบว่าต่อให้ผมลู่หรืออะไรอย่างอื่นในหน้านั้นสีเข้มแค่ไหนก็เข้มระดับสกรีนค่ะ หรือต่อให้ดำก็มีเงาขาวแซมบ้าง เว้นแต่ลิงที่ท่านจะถมดำเข้มปี๊ด เด่นเป็นสง่า ทิ่มตา แม้เล็กๆ (อะไรเล็กหว่า)
สรุปอ่านจบสองวันนี่ รู้สึกลึงดำลูลู่หลอกหลอนมากเลย

ก็เลยชักสงสัยว่าลูลู่มีลิงดำตัวนั้นกี่ตัวกันแน่ (เห็นใส่มันทุกตอน ก๊าก)

คาดว่าลู่คงชอบอะไรแบบเฉี่ยวๆ มั้งคะ เลยเลือกแต่ลิงสีดำ เรียบหรูมีระดับแต่เร้าใจ ดั่งชุดเซโร่ที่ท่านออกแบบตัดเย็บด้วยตัวเอง (หรือออกแบบอย่างเดียวแล้วให้ซาโยโกะจัดการหนอ ดูไม่น่าจะทำเองได้)

แบบว่าอารมณ์อยากสครีมถึงขั้นนอนไม่หลับต้องลุกขึ้นมาวาดอย่างรีบด่วนให้เสร็จถึงจะตายตาหลับ
หุ่นอย่างนี้ หน้าตาแคลมป์ๆ อยากบ่นว่าวาดยากมากเลย ...กร๊าก ต้องหัดบ่อยๆ มั้งถึงจะคล่อง

มีอะไรอยากระบายเกี่ยวกับดราม่าโค้ดเยอะมาก ไว้มีเวลาว่างอาจมีต่อมาวี้ดสครีมอีกฮ่า